سلامی دوباره

این بار نه شعری به کار هست

نه نقدی

نه...

فقط مسکنی از شاملو و دیگر...

 

 «ــ نازلی! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.
    در خانه، زیر ِ پنجره گُل داد یاس ِ پیر.
    دست از گمان بدار!
    با مرگ ِ نحس پنجه میفکن!
    بودن به از نبودشدن، خاصه در بهار...»


نازلی سخن نگفت;
                   سرافراز
دندان ِ خشم بر جگر ِ خسته بست و رفت...

«ــ نازلی! سخن بگو!
    مرغ ِ سکوت، جوجه‌ی مرگی فجیع را
    در شیان به بیضه نشسته‌ست!»

نازلی سخن نگفت;
                   چو خورشید
از تیره‌گی برآمد و در خون نشست و رفت...

نازلی سخن نگفت
نازلی ستاره بود
یک دَم درین ظلام درخشید و جَست و رفت...

نازلی سخن نگفت
نازلی بنفشه بود
گُل داد و
        مژده داد: «زمستان شکست!»
                                      و
                                        رفت...


 
احمد شاملو-۱۳۳۳