تلو تلو می خورد

نور

صدا

تصویر

حرکت،

و قصه ما که به جای حساس اش

                                                  نرسیده،

سکانس پایانی

زنی است میان درب

کودکانی بازی کنان

مردی که گریستاده

چشم در چشم زخم ها و درد ها

<

دیگر

همه رفته اند

بگذار وقت بایستد

نور بایستد

و صدا

بنشین

میان انگشتهام

بگذار چیزی بماند

در مای پایان فیلم

بگذار بماند این بغض.

 

یازده فروردین نودوچهار محمدمهدی یارجانلی